Księga rozchodów i przychodów

Posts Tagged ‘podatki’

Jeśli korzystaliśmy w ubiegłym roku z Internetu w swoim miejscu zamieszkania, mamy prawo do rozliczenia przychodów z obecnego roku od przychodu przed opodatkowaniem ponoszone w tym celu wydatki, lecz nie więcej niż w kwocie 760 zł. Należy wziąć pod uwagę, iż rozliczanie PIT-ów za rok 2010 nie pozwala nam na odliczenie kosztów ponoszonych na używanie Internetu w miejsce, które nie jest naszym miejsce zamieszkania, biorąc nawet pod uwagę, to, że jesteśmy jego prawnymi właścicielami. Miejsce zamieszkania, do którego odnosi się odliczenie, musi być takie samo jak miejsce zamieszkanie, które określa się w dokumencie EDG-1 złożonym w urzędzie gminy bądź formularzu NIP-3, który natomiast składa się w urzędzie skarbowym. Nie musi być to miejsce zameldowania, lecz uznaje się, że musi to być rzeczywiste miejsce zamieszkania owego podatnika, bądź mieszkanie, które wynajmuje. Jeżeli jesteśmy w posiadaniu większej ilości lokalów niż jeden lokal mieszkalny, w którym korzystamy z Internetu, w takim wypadku możemy odliczyć koszty tylko z jednego wybranego lokalu. W rozporządzeniu jest wyraźnie zaznaczone, że z odliczenia kosztów możemy skorzystać tylko w jednym lokalu. Jeśli w początkowej deklaracji zaznaczyliśmy inną lokalizację zamieszkania, niż ta, w której odliczamy ulgę za Internet, należy bezzwłocznie złożyć dokument aktualizujący NIP-3 bądź EDG-1. Ubezpieczy to nas przed obowiązkiem wyjaśnień w urzędzie skarbowym oraz umożliwi ustrzec się odpowiednich kar finansowych z organu podatkowego za nieaktualizowanie informacji w podstawowym terminie.

Na ogół prawo do okazania Numeru Identyfikacji Podatkowej od podatnika posiada jakakolwiek strona działalności cywilnoprawnych, która podlega danemu podatkowi. Pełnomocnictwo domagania się o Numer Identyfikacji Podatkowej posiadają również płatnicy oraz inkasenci podatków i niepodatkowych opłat finansowych. Płatnicy i inkasenci są zobligowani do domagania się od podatników ujawnienia NIP oraz podania go odpowiednim organom podatkowym. Jest to konieczność, która musi wykonać obowiązkowo, nie natomiast uprawnienie. W szczególności takie normy prawne odnoszą się do podmiotów, którzy są podatnikami opierając się na przepisach prawa narodowego i porozumień międzynarodowych. Jeśli wymienione podmioty sprawiłyby sobie numer identyfikacyjny dla zamiarów podatkowych lub polis społecznych w oddzielnym państwie również muszą ujawniać taki numer na wniosek organów podatkowych oraz kontroli skarbowe, płatników podatków oraz instytucji ubezpieczeń społecznych. Liczby, które tworzą Numer Identyfikacji Podatkowej zazwyczaj są odseparowane myślnikami. Często w tym przypadku dochodzi do problemów pomiędzy stronami, czyli wystawcą i odbiorcą danej faktury, na której znalazł się ów NIP. Jeden klient uważa, iż niezbędnym jest umieszczenie myślników w Numerze Identyfikacji Podatkowej, drugi zaś twierdzi, że nie ma to wpływu na przebieg transakcji. Najczęściej takie spory rozwiązuje program komputerowy do tworzenia faktur, który posiada własne schematy tym samym wymusza odpowiednią strukturę faktury.

Legislator nie zakazuje prowadzenia ksiąg rachunkowych właścicielom firm którzy mają konieczność prowadzenia Księgi przychodów i rozchodów. Mogą oni w swoim przedsiębiorstwie posiadać księgi rachunkowe, tylko w wypadku gdy przychody za ostatni rok podatkowy były niższe aniżeli 80 000 euro. Prowadzenie księgi rachunkowej trzeba rozpoczynać od początku kolejnego roku podatkowego. Na prośbę podatnika urząd skarbowy może zwolnić od konieczności prowadzenia księgi lub z konkretnych czynności związanych z użytkowaniem Księgi Przychodów i Dochodów ma to związek ze specjalnymi czynnikami takimi jak rodzaj działalności, wiek lub stan zdrowia. Przedsiębiorca musi złożyć podanie na 30 dni przed początkiem miesiąca od którego ma nastąpić odciążenie z prowadzenie księgi. Księgę Przychodów i Rozchodów powinno się zakładać 1 stycznia roku podatkowego lub w dzień założenia własnej działalności gospodarczej. Na przedsiębiorców została narzucona konieczność poinformowania metodą pisemną naczelnika urzędu skarbowego o zaczęciu prowadzenia Księgi Przychodów i Rozchodów 20 dni przed jej ustanowieniem. Dla ułatwienia nam tej czynności w urzędach są specjalne druki dzięki którym łatwo i szybko możemy złożyć taką informację. Rozpoczynając własną działalność gospodarczą, zawiadomienie o prowadzeniu Księgi Przychodów i Rozchodów, dostarczamy razem ze wszystkimi koniecznymi poświadczeniami, które są obowiązkowe dla zarejestrowania nowej działalności w urzędzie skarbowym. O wszystkich zmianach dotyczących naszej działalności musimy informować urząd skarbowy na specjalnych dokumentach.

Struktura kosztów uzyskania przychodów ustanawia część podatków dochodowych. W naszym ojczystym systemie prawa działają dwie kategorie podatków dochodowych i są to: podatek dochodowy od osób fizycznych, popularnie nazywany PIT oraz podatek dochodowy od osób prawnych tak zwany CIT. Podatnikami pierwszego z podatków są osoby fizyczne na przykład mogą nimi być jednostka wykonująca wolny zawód lub po prostu pracownik lub przedsiębiorca. CIT natomiast odnosi się do osób prawnych prowadzących spółki kapitałowe np. z ograniczoną odpowiedzialnością, fundacje lub spółdzielnie. Terminy „kosztów uzyskania przychodów” istnieje w obu aktach prawnych ograniczających podatki dochodowe. Kosztami pozyskania dochodów są koszty poniesione w sprawie uzyskania przychodów, zachowania lub asekuracja pochodzenia takich dochodów. Wyjątkiem od tego są koszty wspomniane przez legislatora w art. 23 ust 1 rozporządzenia o PIT oraz art. 16 ust 1 ustawy o podatku CIT. Prawodawca nie określił konkretnej listy kosztów kwalifikujących się do kosztów uzyskania przychodów. Take podejście do tych kosztów w świetle prawa zdaje się poprawne, ponieważ przy nielimitowanym ograniczeniu zdarzeń gospodarczych dotyczących kierowanej działalności, ukształtowanie ścisłej ewidencji kosztów uzyskania przychodów jest po prostu nierealne. W zamian ewidencji wydatków podatkowych, prawodawca ukazuje nam własności, jakie muszą pasować koszty podatnika, żeby wolno było je zaliczyć za koszt uzyskania przychodu. W terminie określającym te przychody jest zaznaczone iż do takich przychodów nie można wliczyć koszty które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.